“We willen een goed leven, maar jagen alleen na wat meetbaar is”

Wij Nederlanders mogen zelf weten wat we met ons leven doen. Waar we in geloven, wat we eten, of we een gezin willen stichten, wat we worden als we groot zijn. Niemand vertelt ons wat ons doel in het leven moet zijn. Maar wanneer doe je het dan goed?

Je leven is in ieder geval leuker als je genoeg geld hebt, gezond bent en het gezellig hebt. Dus daar streven we naar. We willen een goede opleiding doen en veel geld gaan verdienen. We meten het zuurstofgehalte in ons bloed omdat we zo gezond mogelijk willen zijn. Maar we zijn een beetje aan het vergeten dat dit alleen maar ‘basisgoederen’ zijn. Je kunt zwemmen in geld, gezondheid en vrienden, maar toch ongelukkig zijn. Of arm maar zielsgelukkig.

Dus als die basisgoederen die we zo graag najagen niet gelukkig maken, wat dan wel?

Resonantie

Sociologen zeggen dat je voelt dat je leeft wanneer je in een levendig contact staat met iets buiten jezelf. Hartmut Rosa noemt dat resonantie. En hij bedoelt dan dat speciale moment wat in reclames wordt beloofd: een bijzonder contact met iets of iemand, vriendschap, affectie, liefde, genot.

Natuurlijk vind je dat niet door een product te kopen. Je moet voelen dat iets je aanspreekt, je aandacht trekt, fascinatie oproept. Je kunt het niet even afvinken, je wordt door iets gegrepen. Een persoon, een film, een beeld, een onderwerp waarin je je verdiept. Iets breekt door de waan van de dag heen en je reageert daarop.

Dat zoeken mensen als ze naar de bioscoop gaan, naar een museum, of op reis. Als iemand zegt ‘ik wil nog daar en daar naartoe, die ene plek bezoeken’, dan is dat in de verwachting dat er iets bijzonders zal gebeuren door nieuwe landschappen te zien, onbekende mensen te ontmoeten. Maar je kunt het niet afdwingen. Je kunt dure tripjes boeken, tickets voor concerten kopen, een feestje geven (nou ja, bijna weer in ieder geval). Maar je kunt nooit zeggen wat je zult gaan voelen.

En die bijzondere momenten die iedereen zo nodig heeft, vind je niet als je haast hebt. Je vindt ze door te kijken, te luisteren. Door pas op de plaats te maken. En soms ook door te reageren. Door actief aan de slag te gaan met wat er op je pad komt.

Vrijeschool

Mijn kinderen gaan naar de vrijeschool, omdat ze daar leren kijken en luisteren. Ze werken er met hoofd, hart en handen. Vieren de seizoenen met elkaar. Zingen, tekenen, dansen of bewerken hout. En wat komt er dan op je pad? Natuurlijk! Resonantie.

De informatie over resonantie is een samenvatting van een interview met socioloog Hartmut Rosa in NRC (23-10-2020). Mijn moeder knipte het voor me uit. De link naar mijn keuze voor de vrije school resoneerde vandaag pas šŸ™‚.

MENU